schreef op april 14, 2019
om
5:46 pm
Een gedicht dat ook bij herhaalde lezing aan mij zijn geheimen niet prijs geeft. Een vraag over de toelichting. Je schrijft:
'Uiteindelijk wordt de lezer toch door de dichter op het verkeerde been gezet, hij heeft (terecht) het laatste woord.’
Met “hij" wordt dus, neem ik aan, de lezer, bedoeld, niet de dichter. Wat mij bijblijft is een ‘omgekeerde wereld’. De boot zinkt omhoog,
'Uiteindelijk wordt de lezer toch door de dichter op het verkeerde been gezet, hij heeft (terecht) het laatste woord.’
Met “hij" wordt dus, neem ik aan, de lezer, bedoeld, niet de dichter. Wat mij bijblijft is een ‘omgekeerde wereld’. De boot zinkt omhoog,
Beheerdersantwoord van: admin
Wat ik bedoel is dat de dichter, als maker het laatste woord heeft en bepaalt dat wij lezers licht verward achterblijven. Koenegracht zet de wereld, zichzelf en ons op zijn kop. Het gedicht is een aaneenschakeling van paradoxen.