Dit gedicht van Felix Timmermans ontroert me door zijn eenvoud en oprechtheid. Het gevoel dat hij in weinig woorden beschrijft, is ook heel herkenbaar en doet me denken aan een gedicht van J.A. Dèr Mouw:
"Kent iemand dat gevoel: 't Is geen verdriet,
't Is geen geluk, geen mengeling van die beiden ..."
"Kent iemand dat gevoel: 't Is geen verdriet,
't Is geen geluk, geen mengeling van die beiden ..."
